روایت یک گروگان گیری اداری؛ وقتی مدیریت رنگ تسویه حساب می گیرد

مجله کارگزینی – گاهی سرنوشت اداری یک انسان، نه میان بندهای قانون، که در گوشه تاریک یک کشو متوقف می‌شود؛ کشویی که کلیدش در دست مدیری است که باید گره‌گشا باشد، اما گاهی خود به گره تبدیل می‌شود.

یکی از همکاران قراردادی ما در یکی از استان‌ها، در آخرین آزمون استخدامی سازمان شرکت کرده بود. سال‌ها در همان مجموعه کار کرده، راهروهای اداره را شناخته و تلخی و شیرینی روزهای پرکارش را چشیده بود؛ با این حال، برای تثبیت موقعیت استخدامی خود، دوباره پشت میز آزمون نشست.

آزمون کتبی را با موفقیت پشت سر گذاشت. در مصاحبه استخدامی نیز پذیرفته شد. مراحل گزینش انجام گرفت، شماره مستخدمی از سامانه کارمند ایران اخذ شد و سرانجام حکم استخدامی‌اش، مانند احکام سایر پذیرفته‌شدگان، در ستاد صادر و به امضای بالاترین مقام دستگاه رسید.

نسخه مستخدم را به استان محل خدمت فرستادیم.

از نگاه ما، کار تمام شده بود. تصور می‌کردیم آن سوی این مسیر طولانی، همکاری ایستاده است که با دریافت حکم خود، خستگی ماه‌ها انتظار از تنش بیرون می‌رود؛ شاید حکم را چند بار می‌خواند، شاید آن را با لبخند به خانواده‌اش نشان می‌دهد و شاید برای لحظه‌ای احساس می‌کند سال‌های خدمتش دیده شده است.

اما دو ماه گذشت.

در میان پیگیری‌های روزمره، ناگهان متوجه شدم حکم هنوز به دست همکارمان نرسیده است. ابتدا گمان کردم تأخیری اداری رخ داده؛ شاید نامه در دبیرخانه مانده، شاید در فرایند ابلاغ اشکالی پیش آمده یا نسخه حکم میان انبوه مکاتبات استان گم شده است.

بررسی کردم.

حکم گم نشده بود؛ در کشوی مدیریت مانده بود.

مدیر استان در پی اصلاح حکم بود. نه به دلیل اشتباهی که در ستاد رخ داده باشد و نه به سبب نقصی قانونی؛ بلکه چون اعتقاد داشت مزایایی که این همکار در دوران خدمت قراردادی به دست آورده، باید کنار گذاشته شود و اکنون باید با او مانند فردی کاملاً تازه‌وارد برخورد کرد؛ گویی سال‌های خدمتش وجود نداشته، تجربه‌اش ثبت نشده و همه آن روزهایی که بار سازمان را به دوش کشیده، تنها حاشیه‌ای پاک‌شدنی در پرونده او بوده است.

رویه را با مدیر در میان گذاشتم. مبانی کارشناسی موضوع توضیح داده شد و اطمینان پیدا کردم که مسئله برای او روشن شده است. تصور کردم حکم به‌زودی ابلاغ می‌شود و این توقف بی‌دلیل پایان می‌یابد.